Gdy za oknem wita nas zimowy krajobraz, chętnie udajemy się na poranną kąpiel do cieplutkiej łazienki, w której stąpając po rozgrzanej posadzce, zapominamy o mroźnej i śnieżnej zimie. Nie trzeba chyba nikogo przekonywać o zaletach ogrzewania podłogowego, które znacznie podwyższa komfort użytkowania każdego wnętrza.
Ze względu na wysokie koszty użytkowania (nawet 3 – krotnie wyższy koszt w porównaniu do ogrzewania gazem ziemnym), elektryczne ogrzewanie podłogowe w łazience pełni zazwyczaj funkcję wspomagającą i wykorzystywane jest jedynie od czasu do czasu dla poprawy komfortu cieplnego pomieszczenia. Mimo iż początkowy koszt montażu instalacji jest stosunkowo niewysoki, to comiesięczne rachunki za prąd niejednego miłośnika ciepłych posadzek przyprawiłyby o porządny zawrót głowy. Racjonalny rachunek ekonomiczny decyduje o tym, że ogrzewanie elektryczne wykonuje się zazwyczaj w sytuacji, gdy z przyczyn technicznych nie ma możliwości położenia podłogowego ogrzewania wodnego.
Typowa podłogówka elektryczna składa się z elementów grzejnych, czujników temperatury i termostatów. Najczęściej stosowane w instalacjach elementy grzejne to kable i maty grzewcze (znajdującą się pod płytkami lub drewnianą podłogą), którymi rozprowadzane jest ciepło. Prąd płynąc w kablu grzejnym ogrzewa podłogę do temperatury dwudziestu paru stopni Celsjusza, dzięki czemu stając bosą stopą na ciepłej płytce odczuwamy przyjemne ciepło. Trzecią, lecz najrzadziej spotykaną opcją są folie grzewcze czyli gotowe folie poliestrowe z wtopionymi wewnątrz drutami.
Kable grzejne wykorzystywane są zazwyczaj w podłogówkach montowanych jako ogrzewanie podstawowe, rzadziej w przypadku wspomnianego ogrzewania uzupełniającego. Typowy kabel zbudowany jest z żyły grzejnej czyli drutu oporowego, ekranu eliminującego pole elektryczne oraz osłaniającej kabel warstwy silikonu. Jeśli zdecydujemy się na ten element grzejny, możemy zakupić go w postaci gotowych zestawów o długości od kilku do kilkudziesięciu metrów. Niewątpliwą zaletą kabli jest możliwość układania przewodów w dowolne zwoje, w odstępach od 5 do 20cm - gęściej lub rzadziej, w zależności od zapotrzebowania na moc cieplną w danej części posadzki.
Drugim popularnym rozwiązaniem są maty grzejne – dostępne w sklepach jako gotowe produkty. Są to siatki z tworzywa sztucznego o różnych wymiarach z wplecionym w nie cienkim przewodem. Ich moc (w przypadku ogrzewania uzupełniającego wystarczy 100 W/m kw) dopasowujemy do zapotrzebowania na ciepło. Choć koszt mat jest nieco wyższy niż kabli grzejnych i nie ma możliwości przycinania ich brzegów, to są one zdecydowanie cieńsze (3-5mm), dzięki czemu po zamontowaniu ich pod płytkami, podłoga podnosi się praktycznie niewidocznie. Aby uzyskać optymalne zużycie energii, warto dobrać do nich odpowiedni termoregulator z programatorem czasowym, który pozwoli obniżyć koszty przy równoczesnym zachowaniu wysokiego komfortu cieplnego.
Ze względu na wysokie koszty użytkowania (nawet 3 – krotnie wyższy koszt w porównaniu do ogrzewania gazem ziemnym), elektryczne ogrzewanie podłogowe w łazience pełni zazwyczaj funkcję wspomagającą i wykorzystywane jest jedynie od czasu do czasu dla poprawy komfortu cieplnego pomieszczenia. Mimo iż początkowy koszt montażu instalacji jest stosunkowo niewysoki, to comiesięczne rachunki za prąd niejednego miłośnika ciepłych posadzek przyprawiłyby o porządny zawrót głowy. Racjonalny rachunek ekonomiczny decyduje o tym, że ogrzewanie elektryczne wykonuje się zazwyczaj w sytuacji, gdy z przyczyn technicznych nie ma możliwości położenia podłogowego ogrzewania wodnego.
Typowa podłogówka elektryczna składa się z elementów grzejnych, czujników temperatury i termostatów. Najczęściej stosowane w instalacjach elementy grzejne to kable i maty grzewcze (znajdującą się pod płytkami lub drewnianą podłogą), którymi rozprowadzane jest ciepło. Prąd płynąc w kablu grzejnym ogrzewa podłogę do temperatury dwudziestu paru stopni Celsjusza, dzięki czemu stając bosą stopą na ciepłej płytce odczuwamy przyjemne ciepło. Trzecią, lecz najrzadziej spotykaną opcją są folie grzewcze czyli gotowe folie poliestrowe z wtopionymi wewnątrz drutami.
Kable grzejne wykorzystywane są zazwyczaj w podłogówkach montowanych jako ogrzewanie podstawowe, rzadziej w przypadku wspomnianego ogrzewania uzupełniającego. Typowy kabel zbudowany jest z żyły grzejnej czyli drutu oporowego, ekranu eliminującego pole elektryczne oraz osłaniającej kabel warstwy silikonu. Jeśli zdecydujemy się na ten element grzejny, możemy zakupić go w postaci gotowych zestawów o długości od kilku do kilkudziesięciu metrów. Niewątpliwą zaletą kabli jest możliwość układania przewodów w dowolne zwoje, w odstępach od 5 do 20cm - gęściej lub rzadziej, w zależności od zapotrzebowania na moc cieplną w danej części posadzki.
Drugim popularnym rozwiązaniem są maty grzejne – dostępne w sklepach jako gotowe produkty. Są to siatki z tworzywa sztucznego o różnych wymiarach z wplecionym w nie cienkim przewodem. Ich moc (w przypadku ogrzewania uzupełniającego wystarczy 100 W/m kw) dopasowujemy do zapotrzebowania na ciepło. Choć koszt mat jest nieco wyższy niż kabli grzejnych i nie ma możliwości przycinania ich brzegów, to są one zdecydowanie cieńsze (3-5mm), dzięki czemu po zamontowaniu ich pod płytkami, podłoga podnosi się praktycznie niewidocznie. Aby uzyskać optymalne zużycie energii, warto dobrać do nich odpowiedni termoregulator z programatorem czasowym, który pozwoli obniżyć koszty przy równoczesnym zachowaniu wysokiego komfortu cieplnego.